نحوه استعداد یابی در فوتبال

2143296_393

ویژگی ها و مهارت هائی که یک بازیکن موفق فوتبال را می سازند را نمی توان به سادگی ویژگی ها و مهارت های سایر ورزشی ها مشخص کرد. کسانی که درصدد ارزیابی بازیکنان مستعد فوتبال هستند معمولاً با سه مشکل…مواجه هستند. اول اینکه، استعداد دراین ورزش دارای ماهیت ثابت نیست و پویا و مبهم است. توانائی ای که امروز ظاهر می شود ممکن است فردا از بین برود بازیکنی که در سن ۱۲ سالگی به طور نسبی مستعد این رشته است ممکن است در سن ۱۸ سالگی از تیم ملی خارج شود.

دومین مشکل به عقیده ”سیمون“ این است ”که بخش زیادی از ارزیابی استعداد متکی بر هوش و نبوغ (یا عدم آن) است فردی که استعداد افراد را در فوتبال ارزیابی می کند باید نسبت به آن چه که بازیکن در آینده انجام می دهد، بینش داشته باشد“. آن چه که ”سیمون“، اعتقاد دارد و استنباط می کند، ولی بیان نکرده این است والدین یا کسانی که در زمینه ارزیابی استعداد فوتبال متخصص یا آموزش دیده نیستند، مرتکب اشتباه می شوند، والدین عملکرد کودک خود رادر یک محیط ایستا (ثابت) می بینند. بازیکنی می تواند توپ را بین مخروط ها دریبل نماید اما این کار کجا در بازی انجام می شود ؟ حتی چشم های آموزش ندیده هم می توانند ببینند بعضی بازیکنان همه مهارت های جسمانی را ندارند اما مربی یا متخصص مجرب به شیوه حل مسأله آنها و چگونگی جفت و جور کردن مهارت ها در بازی نگاه می کند.

L13853733136

والدین به راحتی بر موفقیت یا شکست بازیکن کودک خود اثر می گذارند و در خصوص توانائی فعلی یا آتی او تصمیم نادرست می گیرند. ارزیابی بازیکنان ستاره مستعد در سطح تمرین و مسابقه فوتبال در چمن تا سطح مربیان و تیم های ملی ادامه دارد.

سومین مشکل مربوط به ارزیابی استعداد در فوتبال این است که بازیکنان تقریباً باید در متن مسابقه ارزیابی شوند. هر چند که این موضوع در هر ورزش دیگری هم وجود دارد ولی تا حد زیادی در فوتبال مهم تر است.

”سیمون“ اعتقاد دارد رقابت جوئی یکی از شاخص های استعداد است و درباره بازیکنان فعلی که چندان رقابت جو نیستند نگران است.

با وجود هشدارهای متخصصین درباره، مشکلات استعدادیابی در فوتبال هنوز هم این امکان وجود دارد که این کار را بتوان انجام داد. شاخص های جسمانی اولین شاخص های هر گروه سنی است. چقدر بازیکن می تواند بدود؟ چقدر می تواند بپرد؟ سرعت او چقدر است؟ چقدر قوی است؟

▪ آزمون های ارزیابی جسمانی

مهارت های جسمانی بازیکنان گروه های سنی در تیم های ملی فدراسیون ایالات متحده مشاهده و اندازه گیری شده اند. دستورالعمل و یک آزمون از این آزمون ها و نورم های مربوط به آن در بخش آزمون ها آورده شده است و این آزمون ها را می توان بدون تجهیزات پیشرفته اجراء کرد. نتایج مربوط به این آزمون ها نیز با هدف مقایسه آورده شده است. این نتایج نباید توسط والدین یا سایر افرادی که آموزش ندیده هستند به غلط تفسیر شود. میانگین پرش عمودی تیم ملی زیر ۱۸ سال مردان، ۹۸/۲۵ اینچ (۳۴/۶۶ سانتی متر) بود. بالاترین مقدار پرش عمودی تیم ملی ۳۶ اینچ (۴۴/۹۱ سانتی متر) بود. میانگین زمان دویدن چابکی ایلنوس تیم ملی زیر ۱۸ سال، ۳۴/۱۷ ثانیه بود. بهترین اجراء در این آزمون ۴۷/۱۳ ثانیه بود.

soccer-training-at-home1

محققین بر روی سه گروه از ویژگی های فوتبال اتفاق نظر دارند: راهبردهای جستجوی بصری، تصمیم گیری و پیش بینی جهت انگیزشی، شوت کردن، دریبل، توان هوازی و توان بی هوازی هشت موردی هستند که در سه طبقه فیزیولوژیکی، روانی و اختصاصی فوتبال جا می گیرند.

”توماس ریلی“ عقیده دارد که این موارد برای ارزیابی بازی مهارتی کلیدی هستند: شوت، کنترل توپ و دریبل. دریبل عمل حرکت توپ با پای برتر است. کنترل توپ عمل کنترل حرکت سرعت، جهت توپ حین دریبل، به دام انداختن و شوت است. شوت هم عمل ضربه به توپ با یک پا به سمت دروازه است.

تصمیم گیری، پیش بینی و مهارت ادراکی ویژگی های مهمی برای ارزیابی تکنیک فردی هستند. در فوتبال، تصمیم گیری فرآیند تفکر درباره عمل معینی مثل دریبل، پاس یا شوت و سپس اجرای آن است. ویلیامز اعتقاد دارد کودکان هفت تا نه ساله می توانند مسائل تصمیم گیری درباره مهارت های ویژه فوتبال را از یکدیگر متمایز کنند. پیش بینی یعنی داشتن قوه درک در این مورد که بازبینی هم تیمی یا حریف کجا توپ را می برد و به سمت کجا می دود. توانائی خواندن بازی و پیش بینی تمایلات حریف ویژگی های مهم ورزشکاران مستعد است.

 وضعیت روانی دومین عاملی است که در فرآیند استعدادیابی برای شناسائی و تجزیه و تحلیل ویژگی های شخصیتی مورد استفاده قرار می گیرد. جهت انگیزشی مهم ترین ویژگی روانی در بازی فوتبال است که دو بخش می شود وظیفه گرا و من گرا، جهت انگیزشی وظیفه گرا خاص بازیکنانی است که به این دلیل در بازی فوتبال شرکت می کنند که آن را دوست دارند و می خواهند مهارت را یاد بگیرند و آن را بهبود دهند. جهت انگیزش من گرا خاص بازیکنانی است که به منظور بالا بردن عزت نفس یا شرایط اجتماعی در بازی شرکت می کنند.

مربیان به دنبال بازیکنانی هستند که راهبردهای کنترل خود را از طریق کنترل توجه، فشار، انگیختگی، اعتماد به نفس و مواجهه با آشفتگی های مزاحم اجراء اعمال می کنند. آنها بازیکنانی را ترجیح می دهند که وظیفه گرا هستند یعنی بازیکنانی که در مواجهه با شکست صبور هستند، اخلاق کاری بالائی دارند، سطح اجرای مطلوب دارند، آموزش پذیرند و در مراحل تکاملی موفق هستند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *